O wilku mowa

Wraz ze wzrostem zasięgu populacji wilka w Polsce, wzrasta prawdopodobieństwo napotkania tych drapieżników w lesie, na łąkach lub polach, a czasami na terenach zabudowanych. Tak stało się kilka dni temu w Zielonej Górze w okolicy ronda PCK. Na polach zdarza się obserwować wilki polujące na liczne tam sarny i dziki. Ponadto widuje się pojedyncze młode wilki podczas dyspersji, kiedy po opuszczeniu grupy rodzinnej wędrują w poszukiwaniu partnera i terenu do osiedlenia się. Wilki są zazwyczaj bardzo ostrożne i płochliwe, ale także bardzo ciekawskie, szczególnie młode osobniki. To właśnie one są widywane za dnia, gdy zaskoczone i przestraszone przebiegają przez drogi i miejscowości, próbując wydostać się z niespodziewanej pułapki. Czasami zatrzymują się, przyglądają i nie uciekają natychmiast po zobaczeniu człowieka, a tym bardziej na widok samochodu. Nie jest to objaw agresji, lecz raczej braku doświadczenia i zaciekawienia otaczającym je światem. To co dla nas oczywiste, że np. samochód jest kierowany przez człowieka siedzącego w jego wnętrzu, dla wilka jest zupełnie niezrozumiałe. Podobnie zachowuje się wiele dzikich zwierząt, także te, na które regularnie się poluje. Błędne jest opisywanie takiego zachowania jako przejawu „utraty lęku przed człowiekiem” na skutek objęcia ochroną i zaprzestania polowań na ten gatunek. 

W roku 1995 wilki zostały objęte ochroną w części Polski, a od 1998 są chronione w całym kraju. W uzasadnieniu do tej decyzji, podkreślono pozytywną rolę drapieżników w utrzymaniu równowagi ekologicznej w lasach.

Obecny status prawny wilka reguluje Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 627, z późniejszymi zmianami) oraz Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. 2016 poz. 2183). Zgodnie z nimi wilki objęte są ochroną ścisłą. Zabronione jest ich zabijanie, okaleczanie, chwytanie, przetrzymywanie, niszczenie nor i wybieranie z nich szczeniąt, a także przechowywanie i sprzedaż skór i innych fragmentów martwych osobników, bez odpowiedniego zezwolenia.

Zródło: STOWARZYSZENIE DLA NATURY WILK

TUTAJ zobaczysz film nakręcony 8 lutego 2022 roku w Chynowie

Część druga: 

Część trzecia:

Część czwarta – prawna ochrona wilków:

7 marca Komisja Europejska ogłosiła rozpoczęcie procedury zmiany Dyrektywy Siedliskowej w zakresie zmniejszenia ochrony wilka. To konsekwencja zmiany w Konwencji Berneńskiej, która weszła w życie dzień wcześniej. O zmniejszenie ochrony wilka wnioskowała Rada UE a Komisja Konwencji Berneńskiej przegłosowała ten wniosek 3 grudnia 2024 r. Organizacje przyrodnicze z wielu krajów, w tym Pracownia na rzecz Wszystkich Istot skarżą do Trybunału Sprawiedliwości UE te zmiany. Decyzja o obniżeniu statusu ochronnego wilka zapadła bowiem na podstawie nierzetelnych danych, przy jednoczesnym zignorowaniu najnowszych badań i raportów naukowych. Jest to wbrew wytycznym samej Konwencji. Swój sprzeciw wobec tej decyzji w liście do Parlamentu Europejskiego wyraziło także ponad 700 naukowców z całego świata.